ΠΑΣΧΑ … ή ΜΗΠΩΣ ΛΑΜΠΡΗ; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥΒΛΙΖΟΥΜΕ ΑΡΝΙ; (Η άγνωστη ιστορία)

 

ΜΕΡΟΣ 1ο

Αιγυπτιακό «Πισάχ», εβραϊκό «Πέσαχ», ελληνικό «Πάσχα» ... ουσιαστικά ίδια η ονομασία της γιορτής, αλλά τελείως διαφορετικό το νόημα της κάθε μίας από τις άλλες. Ας τις δούμε ... γιατί πρέπει να ξέρουμε ...

 

TO ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ «ΠΙΣΑΧ»

Γιορτή των αρχαίων Αιγυπτίων η οποία σχετιζόταν με την εαρινή ισημερία. Λεγόταν «Πισάχ» και σήμαινε το «πέρασμα» του ήλιου από τον Ισημερινό, όταν η μέρα άρχιζε να γίνεται μεγαλύτερη από τη νύχτα. Ήταν γιορτή της ζωής και του φωτός, κατά του σκότους ...

 

ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ «ΠΕΣΑΧ»

Ζώντας επί αιώνες οι Εβραίοι υπό τον ζυγό των Φαραώ, διατήρησαν την γιορτή με μία μικρή παραλλαγή της ονομασίας της, και η οποία μετά από κάποια χρονική στιγμή, απέκτησε γι΄ αυτούς διαφορετικό νόημα. Έτσι το αιγυπτιακό «Πισάχ» μετατράπηκε στο εβραϊκό «Πέσαχ» («διάβαση», «πέρασμα») που αποτελεί μεγάλη εορτή του Ιουδαϊσμού, σε ανάμνηση της εξόδου (διαφυγής) των Εβραίων από την Αίγυπτο και της διάβασης μέσω της Ερυθράς Θάλασσας προς την «Γη της Επαγγελίας» … ανάμνηση δηλαδή, για το «προσπέρασμα» των εβραϊκών σπιτιών από τον άγγελο του θανάτου (που θα δούμε παρακάτω), αλλά και το «πέρασμα» προς την ελευθερία.

Η γιορτή μαζί με την «Εβδομάδα των Αζύμων» διαρκεί οκτώ ημέρες, από τις 14 έως τις 21 του μήνα Νισάν (μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου) και εορτάζεται κάθε χρόνο με πρωινές και βραδινές ακολουθίες στις συναγωγές. 

Στο γιορτινό εβραϊκό τραπέζι υπάρχουν διάφορα τρόφιμα με συμβολική σημασία (βραστό αυγό, κρέμα, ξηροί καρποί, κρασί κ.ά) αλλά εστιάζουμε στα βασικά τα οποία θα αποκτήσουν ιδιαίτερη σημασία στη συνέχεια του άρθρου … τα πικρά χόρτα (χαζαρέτ ή μαρόρ) σε ανάμνηση της πικρής ζωής που έκαναν οι Εβραίοι σαν δούλοι των Αιγυπτίων, το ψητό αρνί σαν θυσία στον θεό για την απελευθέρωσή τους και ο άζυμος άρτος που καταναλώνεται κατά τις 7 ημέρες που διαρκεί η γιορτή του Πέσαχ, συμβολίζοντας το ψωμί που έψηναν αζύμωτο στις καυτές πέτρες της ερήμου κατά την φυγή, λόγω έλλειψης χρόνου

 

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ «ΠΑΣΧΑ»

Κατά το ελληνικό «Πάσχα» (ή «Πασχαλιά») [1], που αποτελεί ελληνοποιημένη απόδοση του «Πέσαχ» γιορτάζεται η σταύρωση και Ανάσταση του Χριστού.

Επειδή τα πάθη, ο σταυρικός θάνατος και η Ανάσταση του Ιησού συνέπεσαν χρονικά με την γιορτή του Ιουδαϊκού Πέσαχ, «κάποιοι» (ως συνήθως) μερίμνησαν ώστε τόσο οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος και κυρίως η γιορτή της Ανάστασης, να ονομασθούν Πάσχα … αφού σύμφωνα με την άποψη «πατέρων της εκκλησίας» και «διαπρεπών θεολόγων» πρόκειται για …

-   το «πέρασμα» του Ιησού Χριστού από την γήινη ζωή στον ουράνιο Πατέρα του …

-   το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή μέσω της Ανάστασης του Χριστού … αλλά και γιατί …  

-   όπως οι Εβραίοι γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους από τον Φαραώ, οι Χριστιανοί γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους από την αμαρτία και τον θάνατο ...

Η αντίστοιχη λέξη για το Πάσχα στην νεοελληνική γλώσσα, είναι η «Λαμπρή» (η «Λαμπρή Κυριακή»), η οποία προέρχεται από την ουσιαστικοποίηση του επιθέτου «λαμπρή» που σημαίνει αυτήν που εκπέμπει λάμψη, την φωτεινή ... και κατ΄ ακολουθία, οτιδήποτε αναφέρεται σε αυτήν ονομάζεται «λαμπριάτικος-η-ον»

Βέβαια μάλλον δεν χρειάζεται να αναρωτηθούμε γιατί ονομάσθηκε «Πάσχα» και όχι «πέρασμα», ή έστω οτιδήποτε άλλο ελληνικό, αλλά και γιατί ουσιαστικά αποσιωπάται η «Λαμπρή» …

 

ΤΟ  ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΨΗΤΟΥ ΑΡΝΙΟΥ

 

 

Σύμφωνα με την Βίβλο, ο Μωυσής ζητούσε από τον Φαραώ να επιτρέψει στους Εβραίους - Ισραηλίτες να απομακρυνθούν από την Αίγυπτο για να λατρεύσουν τον Θεό τους. Η άρνησή του όμως, επέφερε εννέα «Θεϊκές πληγές» που χτύπησαν την χώρα [2]. Όταν ο Μωυσής θεωρώντας ότι ο ίσως ο Φαραώ είχε «συνετιστεί», ξαναζήτησε την έγκρισή του για την απομάκρυνση του λαού του, αλλά εκείνος βέβαιος ότι θέλουν να δραπετεύσουν, αρνήθηκε πεισματικά, κλείνοντας το θέμα οριστικά.   

Έτσι, ήρθε η ώρα της 10ης «πληγής», του τελικού χτυπήματος που θα αποδεικνυόταν το καθοριστικό ώστε ο Φαραώ να επιτρέψει την έξοδο των Ισραηλιτών.

Στο πλαίσιο αυτό της επερχόμενης «πληγής», ο Θεός μέσω του Μωυσή είπε στους Εβραίους να συγκεντρωθούν σε μικρές ομάδες (κατά βάση οικογένειες), να θυσιάσουν όλες από ένα αρνί το οποίο να φάνε ψητό και με το αίμα του να βάψουν τους παραστάτες των θυρών των σπιτιών τους, για να μην εξολοθρευθούν από τον άγγελο του Θεού, που εκείνο το βράδυ θα έφερνε τον θάνατο σε όσα σπίτια δεν θα είχαν σημαδεμένη την είσοδό τους (δηλ. στα σπίτια των Αιγυπτίων). Έτσι, εκείνο το βράδυ κάθε οικογένεια πρόσφερε σαν θυσία στο Θεό για την σωτηρία του ένα αρνί, το οποίο και έφαγε με πικρά χόρτα και άζυμο ψωμί.  Σύμφωνα δε με την παράδοση, πριν ακόμα ξημερώσει,  λόγω του μεγάλου αριθμού θανάτων Αιγυπτίων, με εντολή του πανικόβλητου πια Φαραώ, ο «περιούσιος λαός» αφέθηκε να φύγει από την χώρα ...

Σαν αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας που μόλις αναφέρθηκε συνοπτικά, παρέμεινε η «δίαιτα» του ψητού αρνιού σαν έθιμο για τους Εβραίους, σε ανάμνηση εκείνης της τελευταίας νύχτας πριν την διαφυγή τους από την Αίγυπτο

Η συνέχεια είναι αυτονόητη. Δεν διστάσαμε να καθιερώσουμε και στο δικό μας «Πάσχα» το εβραϊκό αυτό έθιμο (που βέβαια δεν είναι το μόνο), το οποίο πλέον και θεωρούμε «ελληνική, εθνική παράδοση».

Ωστόσο μία εκκλησιαστική «ερμηνεία», που κατά την προσωπική μου άποψη προσπαθεί να «καλύψει» το θέμα, επεξηγεί πως ο αμνός συμβολίζει τον Χριστό, γιατί ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε παρομοιάσει τον Ιησού με τον αμνό θεού που θα πάρει στις πλάτες του τις αμαρτίες του κόσμου. Ας αφήσουμε όμως την λογική να κρίνει κατά πόσον η σφαγή, το ψήσιμο (σε φούρνο ή σούβλα) και το φάγωμα ενός αρνιού, θα μπορούσε να συσχετισθεί με την θυσία του Χριστού

Αξίζει δε επιπλέον να σημειωθεί ότι την Κυριακή του Πάσχα σε κάποια μέρη στην Ελλάδα καθαγιάζεται ο Αμνός και διανέμεται στους εκκλησιαζόμενους από τον παπά, οι οποίοι φέρνουν τη μερίδα τους στο σπίτι και όλα τα μέλη της οικογένειάς τους παίρνουν από το αγιασθέν κρέας (!!!) …

 

ΜΕΡΟΣ 2ο

 

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ «ΟΠΤΙΚΗ» ΓΙΑ ΤΟ «ΠΑΣΧΑ» ΚΑΙ ΤΟ ΨΗΤΟ ΑΡΝΙ

Στο βιβλίο «ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ» [3], ο συγγραφέας Μιχάλης Καλόπουλος, εμβαθύνει στην Παλαιά Διαθήκη και αναλύει μεγάλο τμήμα της, αρχίζοντας από την εποχή του Αβραάμ, μέχρι και την έξοδο των Ισραηλιτών, καθώς και τα «θαυμαστά» που συνέβησαν κατ΄ αυτήν.  

Στο κείμενο που ακολουθεί, παρουσιάζεται μια υπερσυμπυκνωμένη περιγραφή μόνο της χρονικής περιόδου που σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με το παρόν άρθρο, δηλαδή από την επερχόμενη τελευταία «πληγή», μέχρι και την αναχώρηση των Εβραίων από την Αίγυπτο, παραλείποντας όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν και τα οποία περιγράφονται λεπτομερώς στο σύγγραμμα του κ. Καλόπουλου.

 

ΘΕΟΣ, ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ ΦΑΡΑΩ …

Ο Μωυσής ζητά από τον Φαραώ λίγων ημερών ελευθερία για λατρευτικούς λόγους … δηλαδή να επιτρέψει στους Εβραίους να μετακινηθούν για να προσευχηθούν στον Θεό τους σε «τρεις μέρες απόσταση».

Ο Φαραώ αρνείται με συνέπεια να τιμωρηθεί η Αίγυπτος με μια σειρά «Θεϊκών πληγών» [*], οι οποίες βέβαια δεν δείχνουν και πολύ «Θεϊκές». Ωστόσο, μετά τα χτυπήματα αυτά, ο Μωυσής επιστρέφει επιμένοντας να δοθεί στον λαό του η άδεια να φύγει.

Ο Φαραώ βρίσκεται σε δίλλημα … «ή μας αφήνεις δρόμο τριών ημερών, ή ο Θεός μας χτυπάει αλύπητα την Αίγυπτο». Παρ΄ ότι οι αυλικοί του ζητούν να επιτρέψει την έξοδο στους Ισραηλίτες φοβούμενοι νέες «πληγές», μετά από συζήτησή του με τον Μωυσή, δεν του μένει πια καμία αμφιβολία ότι η «λατρευτική» έξοδος, είναι απλά το πρόσχημα για ομαδική διαφυγή των Εβραίων και απορρίπτει και πάλι το αίτημα, απειλώντας αυτή τη φορά με θάνατο τον οποιονδήποτε θα τον ξαναενοχλούσε για το θέμα.  

Έτσι ο Μωυσής θέτει σε εφαρμογή το τελικό μεγάλο σχέδιό προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του. Εν μέσω των «πληγών» που συνεχίζονται, εξαγγέλλει και την τελική μεγάλη ανθρωποκτόνο πληγή … «τώρα θέλω εκτείνει την χείρα μου και θέλω πατάξει σε (φαραώ) και τον λαόν σου με θανατικόν» Εξ. Θ΄15  [4] [*]

Και λέει ο Θεός στον Μωυσή … «Είπεν δε Κύριος…λαλήσον τώρα εις τα ώτα του λαού (Ισραήλ) και ας ζητήσει (έκαστος) παρά του γείτονος αυτού, και πάσα γυνη αρά της γείτονος αυτής σκέυη αργυρά και χρυσά και ιματισμόν» Εξ. ΙΑ΄-2 

Οι δύστυχοι απλοί Αιγύπτιοι όχι μόνο δεινοπαθούν από τις «πληγές», αλλά βρίσκονται και σε απόγνωση γιατί κινδυνεύει πια και η ίδια τους η ζωή, πληρώνοντας την άρνηση του βασιλιά τους να επιτρέψει στους «υιούς Ισραήλ» να λατρέψουν το  Θεό τους. Έτσι, εν μέσω καλοστημένου σκηνικού τρόμου, ο κάθε Εβραίος μεταφέρει «σπλαχνικά» σαν φιλική συμβουλή την εντολή του Θεού του, πουλώντας ελπίδα στους φοβισμένους γείτονές του Αιγύπτιους πως δίνοντας ότι πολύτιμο έχουν, μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες των «πληγών», αλλά και τον θάνατο. Έτσι, ανταλλάσσουν την «φιλική συμβουλή» με ρούχα και πολύτιμα αργυρόχρυσα σκεύη (*) ευχόμενοι στους τρομοκρατημένους Αιγύπτιους γείτονές τους «καλό Πάσχα» - «καλό προσπέρασμα» του σπιτιού τους από τον εξολοθρευτή, «καλή αποφυγή» και σωτηρία … κρατώντας φυσικά επτασφράγιστο μυστικό την ειδική «δίαιτα» και τα σημάδια αίματος στις εξώπορτες που θα δούμε στην συνέχεια.

Ενώ λοιπόν το «θεάρεστο» έργο της συλλογής αργυρόχρυσων σκευών καλά κρατεί, ο Μωυσής ζητά απ΄ τον λαό του … να κάνει μία ειδική δίαιτα … «Επτά ημέρας θέλετε τρώγει άζυμα, από της πρώτης ημέρας θέλετε σηκώσει το προζήμιον εκ των οίκων σας, διότι όστις φάγει ένζυμα από της πρώτης έως της έβδομης ημέρας η ψυχή εκείνη θέλει εξολοθρευθεί» Εξ. ΙΒ΄ 15 … εντολή που υπάρχει και σε άλλα σημεία της Βίβλου, όπως … «Ουδέν ένζυμον θέλετε φάγει, εν πάσαις ταις κατοικίαις υμών άζυμα θέλετε τρώγει»  Εξ. ΙΒ΄ 20.

 

 

Ο Μωυσής είναι απόλυτα σαφής … Μη φάτε τίποτα που να περιέχει προζύμι. Όχι ένζυμα ... μόνο άζυμα. Έτσι βέβαια δεν απαγορεύει μόνο το ψωμί, αλλά κάθε είδους αρτοσκευάσματα στο τραπέζι των Ισραηλιτών ... και φυσικά δεν ενδιαφέρεται για το τι θα φάνε οι ομοεθνείς του, αλλά για το τι ΔΕΝ θα φάνε.

Η Αίγυπτος, καθαρά σιτοπαραγωγός χώρα είχε άφθονα σιτηρά, πολλούς φούρνους και τεράστια ποικιλία αρτοσκευασμάτων. Εξάλλου, ο Νείλος, τα ζώα και το ψωμί, αποτελούσαν την πραγματική δύναμη των Αιγυπτίων. Έτσι μετά τον Νείλο, και τα ζώα (που χτυπήθηκαν με τις προηγούμενες «πληγές») ήρθε η σειρά του ψωμιού.

 

Πως «χτυπήθηκε» το ψωμί;

Το επάγγελμα του ζυμωτή ήταν δύσκολο και κοπιαστικό και μπορεί οι φούρνοι να ανήκαν σε Αιγύπτιους, αλλά οι ζυμωτές ήταν κατά βάση δούλοι Εβραίοι, αφού όλα δείχνουν ότι σχεδόν όλος ο κλάδος του επαγγέλματος του ζημωτή είχε περάσει στα χέρια των Ισραηλιτών, οι οποίοι και είχαν την δυνατότητα να ρίξουν την «θεϊκή οργή» στο προζύμι  (*). Ένα ακόμα ασύλληπτο σχέδιο βρισκόταν σε εξέλιξη και για επτά ημέρες το ψωμί κατέτρωγε τα σπλάχνα των Αιγυπτίων

Για 7 μερόνυχτα, η πιο διαδεδομένη τροφή της Αιγύπτου, τα αρτοσκευάσματα, θα γίνουν αιτία πληγών … και ω του θαύματος, ανάμεσα στους Αιγυπτίους οι υιοί του Ισραήλ θα στέκουν υγιείς τρώγοντας κρυφά σκληρές άζυμες λαγάνες … και στις 7 αυτές ημέρες, ίσως κανένας να μη πρόσεξε ότι τα σκυλιά δεν γαύγιζαν πια … γιατί αυτά ήταν τα ζώα που δέχτηκαν καθυστερημένα την «θεϊκή οργή» …

 

Αρνί ψητό … η συνταγή της σωτηρίας

«Την δεκάτην τούτου του μηνός ας λάβωσιν εις εαυτούς έκαστος έν αρνίον κατά τους οίκους των πατριών αυτών, εν αρνίον δι΄έκαστον οίκον. Εάν όμως είναι οι εν τω οίκω ολιγοστοί δια το αρνίον, αυτός και ο γείτων αυτού (ο Ισραηλίτης) ο πλησιέστερος της οικίας αυτού ας λάβωσιν αυτό κατά τον αριθμό των ψυχών, έκαστος θέλει συναπαριθμείσθαι δια το αρνίον αναλόγως με το αρκετόν εις αυτόν να φάγη»  Εξ. ΙΒ΄3-4   και προσθέτει για να μην υπάρχουν ασάφειες  «Ούτος είναι ο νόμος του Πάσχα, ουδείς αλλογενής θέλει φάγει απ΄αυτού»  Εξ. ΙΒ΄43

Με λίγα λόγια, πάσει θυσία όλοι οι Ισραηλίτες ακόμα και οι μοναχικοί, οι φτωχοί, οι γέροι και οι ανήμποροι πρέπει να έχουν απόλυτα συγκεκριμένο γεύμα. Και ο Μωυσής το φροντίζει με ένα πλήθος οδηγιών … όπως το να είναι «γάλακτος» (ώστε να μην τρώει απ΄το παχνί), να το φυλάξουν οι Εβραίοι για 5 μέρες υπό την επιτήρησή τους (ώστε να μην «ξεστρατίσουν» στην αυλή του Αιγύπτιου γείτονα, αλλά και να μη δηλητηριαστούν τυχαία)   «και θέλετε σφάξει αυτό προς το εσπέρας και θέλουσε λάβει εκ του αίματος και βάλει επί τους δύο παραστάτας και επί το ανώφλιον»  Εξ.ΙΒ΄6  …  Να γίνουν δηλαδή στην εξώπορτα κάθε Εβραίου - Ισραηλίτη, 3 σημάδια με αίμα!

Το γιατί, βρίσκεται σε δύο σημεία της Βίβλου στην οποία ο «Κύριος» λέει … «και όταν ιδεί το αίμα επί το ανώφλιον και επί τους δυο παραστάτας, ο Κύριος θέλει παρατρέξει την θύραν και δεν θέλει αφήσει τον εξολοθρευτήν να πατάξη» Εξ. ΙΒ΄ 23  αλλά και αλλού … «και το αίμα θέλει είσθαι εις εσάς δια σημείον επί των οικιών, εις τας οποίας κατοικείτε και όταν ιδώ το αίμα, θέλω σας παρατρέξει» Εξ. ΙΒ΄ 13   

(Πάντως, η Βίβλος συσχετίζει το «Πέσαχ» με το ρήμα «πασάχ» πού σημαίνει μεταφορικά, «ξεφεύγω», «προσπερνώ», «απαλλάσσω». Το Πάσχα, είναι δηλαδή υπ΄ αυτή την έννοια, το προσπέρασμα του αγγέλου του Θεού των «σημαδεμένων» σπιτιών των Ισραηλιτών, αλλά όχι των Αιγυπτίων τα οποία έπληττε με θάνατο»)

 

Αυτονότητα, ένας Θεός (ή ο απεσταλμένος του) θα γνώριζε καλά σε ποια σπίτια κατοικούν «οι δικοί του» … όχι όμως και ο εξολοθρευτής, ο οποίος έπρεπε να δει κάποιο σχετικό σημάδι … και μάλιστα για να αποφευχθεί η περίπτωση λάθους, όχι ένα, αλλά τρία!

 

 

Και η σωτήρια συνταγή …

«και θέλουσι φάγει κρέας την νύχτα εκείνη οπτόν (ψητό) εν πυρί με άζυμα και με χόρτα πικρά («Ο΄» πικρίδες) θέλουσι φάγει αυτό. Μη φάγετε απ΄ αυτού ωμόν μηδέ βραστόν εν ύδατι (δηλαδή όχι σε κατσαρόλα) αλλά οπτόν εν πυρί (επαναλαμβάνει ψητό στην θράκα) την κεφαλήν αυτού, μετά των ποδών αυτού και μετά των εντοσθίων αυτού» δηλαδή ολόκληρο, όχι τεμαχισμένο και προφανώς στην σούβλα … «και μη αφήσετε υπόλοιπον απ΄ αυτού έως το πρωί ό,τι περισσεύση απ΄ αυτού έως το πρωί, καύσατε εν πυρί» (δηλαδή να κάψουν όλα τα υπολείμματα).  Εξ.ΙΒ΄ 5-10  

Βλέπουμε επιπλέον ότι στις «διατροφικές» οδηγίες για την συγκεκριμένη νύχτα, εκτός από τον σπιτικό άζυμο άρτο και το «δικό μας» αρνάκι αναφέρονται (για μια και μοναδική φορά) τα «πικρά χόρτα» ή «πικρίδες» στην μετάφραση των Ο΄. Γιατί;  Γιατί απλά ο Μωυσής γνωρίζει καλά ότι τα πικρόχορτα αποτελούν  μία πανάρχαια μορφή αντίδρασης σε τροφικές δηλητηριάσεις … αποτελούν κατά κάποιο τρόπο ένα ήπιο φυσικό αντίδοτο … εξάλλου η κατ΄ εξοχήν βρώσιμη πικρίδα ονομάζεται «αντίδιον» (αντίδι) λέξη που σχετίζεται με το «αντίδοτον» [*]  Έτσι, προσφέρει μία έστω και ελαφριά προληπτική κάλυψη των Εβραίων απ΄ τα δηλητήρια.  

Συνοψίζοντας, ο Μωυσής δίνει ακριβείς οδηγίες «μαγειρικής» για ένα σωτήριο γεύμα που ονομάζει «νόμον του Πάσχα» (απαγορευμένο για αλλογενείς)  και τα ίχνη του οποίου επιβάλλει να εξαφανιστούν μέχρι το πρωί …

 

Η «απαγόρευση» κυκλοφορίας

Ο Μωυσής είχε φροντίσει να ακούσουν όλοι καλά (και φυσικά να διαδώσουν) την απειλή του θανάτου που θα τριγυρνούσε στους δρόμους της Αιγύπτου, έχοντας φωνάξει … «ούτω λέγει ο Κύριος περί το μεσονύκτιον εγώ θέλω εξέλθει εις το μέσον της Αιγύπτου και παν … εν τη γη της Αιγύπτου θέλει αποθάνει»  Εξ. ΙΑ’ 4   Όπως ήταν φυσικό για τα δεδομένα της εποχής, κανένας Αιγύπτιος όταν σκοτεινιάζει δεν έχει την διάθεση να βγει έξω αυτή την νύχτα του χαμού, που ο Θεός των Εβραίων θα σπέρνει τον θάνατο. Εξάλλου ο Μωυσής τους παγιδεύει στην «ασφάλεια» του σπιτιού τους, προειδοποιώντας τους ομοεθνείς του (προκειμένου να διαρρεύσει) ότι … «ουδείς θέλει εξέλθει εκ της θύρας της οικίας αυτού έως πρωί διότι ο Κύριος θέλει περάσει δια να πατάξη»… προειδοποίηση που μεταφέρεται σαν φιλική συμβουλή από τους Ισραηλίτες στους γείτονές τους Αιγύπτιους (όσο τους έπαιρναν για αντάλλαγμα τα αργυρόχρυσα σκεύη).  Έτσι όλοι, πλην … ορισμένων που θα δούμε παρακάτω, δεν προτίθενται να βγούν έξω το βράδυ κατά την νυχτερινή περιπολία του εξολοθρευτή Θεού των Εβραίων … Απλά και όμορφα, οι  Αιγύπτιοι «μαντρώνονται» στα σπίτια τους με φύλακα τον φόβο τους …

 

Και τελικά … γιατί όλα αυτά;

Γιατί αυτός που θα σπείρει τον θάνατο, δεν είναι ο Θεός, αλλά ομάδες Εβραίων. Οι δρόμοι είναι άδειοι, τα σκυλιά έχουν εξολοθρευτεί σε μεγάλο βαθμό, και τα σπίτια των ομοεθνών είναι σημαδεμένα σε τρία σημεία και κάτω από τις καμινάδες των χαμηλών σπιτιών υπάρχουν οι κατσαρόλες που φτιάχνουν ή περιέχουν το φαγητό των Αιγυπτίων

Γιατί αυτός που θα σπείρει τον θάνατο, δεν είναι ο Θεός, αλλά ομάδες Εβραίων που πρέπει να δράσουν σιωπηλά, γρήγορα και χωρίς λάθη. Οι δρόμοι είναι άδειοι, τα σκυλιά έχουν εξολοθρευθεί σε μεγάλο βαθμό, τα σπίτια των ομοεθνών είναι σημαδεμένα στις εξώπορτες και … κάτω από τις καμινάδες των χαμηλών πλινθόκτιστων σπιτιών υπάρχουν οι κατσαρόλες που φτιάχνουν ή περιέχουν το δείπνο των Αιγυπτίων

Ο νυχτερινός «εκδικητής άγγελος» κινείται στον έρημο δρόμο. Η πανσέληνος της 14ης του μήνα Νισάν και ιδίως στο γεωγραφικό πλάτος της Αιγύπτου [5], του δίνει ικανοποιητική ορατότητα ώστε να βλέπει καθαρά τα σημάδια αίματος στις εξώπορτες των σπιτιών

 

 

Μόλις εντοπίζει οίκημα χωρίς τα σημάδια, κάνει νόημα σε ένα η δύο άτομα  (*) που με κάποιον απλό τρόπο (ίσως με κάποιο μακρύ ξύλο με κατάλληλη υποδοχή ή και σκαρφαλώνοντας) ρίχνουν εύκολα δηλητήριο από την καμινάδα του χαμηλού πλινθόκτιστου σπιτιού, στην κατσαρόλα που βρίσκεται από κάτω και η οποία φτιάχνει, ή περιέχει το φαγητό της αιγυπτιακής οικογένειας.

 

«ΠΕΣΑΧ» …

«και έγινε βοή μεγάλη εν τη Αιγύπτω … και εσηκώθη ο φαραώ την νύκτα, αυτός και πάντες οι θεράποντες αυτού και πάντες οι Αιγύπτιοι … διότι δεν ήτο οικία εις την οποίαν δεν υπήρχε νεκρός»  Εξ. ΙΒ΄30

Πριν χαράξει, η Αίγυπτος θρηνούσε θανάσιμα χτυπημένη από τον «Θεό των Ισραηλιτών». Ο Φαραώ … «εκάλεσε τον Μωυσήν και τον Ααρών δια νυκτός και είπεν. Σηκωθείτε εξέλθετε εκ μέσου του λαού μου και σεις και οι υιοί σας και υπάγετε … και εβίαζον οι Αιγύπτιοι τον λαόν  δια να εκβάλωσιν αυτόν ταχέως εκ του τόπου διότι είπον, ημείς πάντες αποθνήσκομεν»  Εξ. ΙΒ΄ 31-33    Έτσι, ο Μωυσής – νύχτα ακόμα – παίρνει από τον τρομοκρατημένο Φαραώ την έγκριση - εντολή να φύγει … Ο στόχος έχει επιτευχθεί!

 

[Στην επόμενη φάση, οι Εβραίοι απομακρύνονται από την Αίγυπτο με τις «ευλογίες» πια του Φαραώ και φυσικά φορτωμένοι με ρούχα και πολύτιμα αργυρόχρυσα σκεύη των Αιγυπτίων γειτόνων τους. Κατά δε την «έξοδο» συμβαίνουν διάφορα «θαυμαστά» τα οποία επεξηγούνται αναλυτικά στην συνέχεια του βιβλίου, αλλά όπως προαναφέρθηκε παραλείπονται αφού απομακρύνονται από το θέμα του παρόντος άρθρου.]

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Αναφερόμενος γενικά αλλά απόλυτα κατηγορηματικά, ορισμένες «θρησκευτικές» μου απόψεις, βρίσκονται σε ολοκληρωτική αντίθεση με αυτές του συγγραφέα - ερευνητή κ. Καλόπουλου. 'Εχω όμως την ηθική υποχρέωση να ομολογήσω, πως σέβομαι και εκτιμώ ιδιαίτερα τις εκτενείς μελέτες του επί της Παλαιάς Διαθήκης, και συμφωνώ με την πλειονότητα των απόψεων - τοποθετήσεών του επ΄ αυτής.

Κλείνω εκφράζοντας την ελπίδα πως … όχι στο πολύ μακρινό μέλλον, η ευχή «Καλό Πάσχα» θα αντικατασταθεί από το «Καλή Λαμπρή», αλλά και πως … πρόσωπα και γεγονότα θα τοποθετηθούν στην σωστή τους βάση …

 

Ι.Π

 

 

 

ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

[*]   Οι σχετικές επεξηγήσεις που παραλείπονται για την «οικονομία» του άρθρου, δίνονται αναλυτικά στο σύγγραμμα «ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ»,

[1]   Κυριακή του Πάσχα στην Ορθόδοξη Εκκλησία ορίζεται η πρώτη Κυριακή ύστερα από την πρώτη πανσέληνο, μετά την εαρινή Ισημερία.

[2]   Πριν από 3.500 χρόνια η Αίγυπτος βίωσε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα μια σειρά τρομερές καταστροφές και «περίεργα» φαινόμενα τα οποία, σύμφωνα με τη Βίβλο, ήταν θεόσταλτα με στόχο να πληγούν οι Αιγύπτιοι και να απελευθερωθεί ο εβραϊκός λαός. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, όμως, όσα συνέβησαν ήταν άσχημα παιχνίδια που έπαιξε η φύση στους Αιγυπτίους. Η επιστημονική κοινότητα προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να δώσει πειστικές απαντήσεις για τις αιτίες που προκάλεσαν τις δέκα πληγές του Φαραώ. Σχετικά και απαντήσεις ΕΔΩΕΔΩ αλλά και ΕΔΩ

[3]   Το βιβλίο διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο σε μορφή pdf

[4]   Αναφέρεται προσωπικά στον Φαραώ και την Αίγυπτο, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στα «πρωτότοκα» παιδιά, πράγμα που πρέπει να προστέθηκε εκ των υστέρων. Ωστόσο επί του θέματος υπάρχει και η εκδοχή πως επειδή οι Αιγύπτιοι έδιναν στα πρωτότοκα παιδιά την «μερίδα του λέοντος στο φαγητό», αυτά υπήρξαν και τα πρώτα θύματα

[5]   Το εβραϊκό Πάσχα ορίζεται με την πλήρη φάση του φεγγαριού … την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, γεγονός καθόλου τυχαίο, αφού ο «εξολοθρευτής» έπρεπε να βλέπει γρήγορα και καθαρά.

 

 

ΠΗΓΕΣ

Σύγγραμμα «ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ». Μιχ. Καλόπουλος

sansimera.gr

chabad.gr

perseasorion.blogspot.com

wikipedia.org/1

wikipedia.org/2

wikipedia.org/3  

haniotika-nea.gr    

tanea.gr

tovima.gr    

aetos-apokalypsis.com

laikiparadosi.blogspot.com

booksinfo.gr

 

ΠΗΓΕΣ ΕΙΚΟΝΩΝ

Εικ. 2

Εικ. 3α και εικ. 3β

Εικ. 4

Εικ. 5α και εικ. 5β

Εικ. 6α, εικ. 6β και εικ. 6γ

Εικ. 7α  και  εικ. 7β

Εικ. 8   Προέρχεται από την κινηματογραφική ταινία παραγωγής 2014,  «EXODUS – GODS AND KINGS» του Ridley Scott με πρωταγωνιστή τον Christian Bale, στον ρόλο του Μωυσή 

Search