TI ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΜΩΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ; (Επεξηγήσεις – συμβουλές – videos)

 

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Έχεις το μωρό στην αγκαλιά σου και το ταΐζεις με το μπιμπερό. Εκείνο ρουφάει λαίμαργα, αλλά σε κάποια στιγμή κάτι του  τραβάει τη προσοχή … αφήνει την θηλή, στρίβει το κεφαλάκι του και κοιτάζοντας κάπου … όπου δεν υπάρχει τίποτα, αρχίζει να χαμογελά και να απλώνει τα χεράκια του ...

Έχεις βάλει το μωρό στην κούνια του φαγωμένο και αλλαγμένο κι΄ εκείνο δείχνει έτοιμο να κοιμηθεί. Σε λίγο το ακούς να κλαίει δυνατά. Τρέχεις να δεις τι συμβαίνει και βλέπεις ότι το μωρό κλαίει χωρίς κάποια προφανή αιτία, με ένα έντονο κλάμα με αναφιλητά, δίνοντάς σου την αίσθηση ότι είναι τρομαγμένο …

Το κοριτσάκι παίζει μόνο του στο πάτωμα του καθιστικού, αλλά οι κινήσεις του δείχνουν ότι είναι σαν να παίζει με παρέα, μέχρι που σε κάποια στιγμή αφήνει κάπου πιο δίπλα μία κούκλα λέγοντας … «Εσύ πάρε αυτήν με το κόκκινο φόρεμα» …

Βάζεις τον μικρούλη για ύπνο, τον σκεπάζεις και του λες καληνύχτα. Λίγο αργότερα επιστρέφεις τρέχοντας έχοντας ακούσει τα ουρλιαχτά του. «Τι έχεις;» ρωτάς …. Αντί για απάντηση σου δείχνει προς την ντουλάπα όπου φυσικά εσύ δεν βλέπεις τίποτα …

Το παιδάκι στέκεται στην είσοδο του δωματίου και παρ΄ ότι δεν έχει δείξει ποτέ ανάλογη διστακτικότητα, κοιτάζει φοβισμένο και αρνείται να μπει, παρ΄ ότι το φως είναι αναμμένο και εσύ βρίσκεσαι ήδη μέσα σ΄ αυτό …  

Μήπως κάτι από τα παραπάνω … ή όλα μαζί σου είναι γνώριμα;  

 

ΜΕΡΟΣ Ι

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ «ΒΛΕΠΟΥΝ».

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων που βρίσκονται πολύ κοντά στον πνευματικό κόσμο [1] …

Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνονται οι άνθρωποι που είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω κάποια πάθησης πλησιάζουν με μη αναστρέψιμη πορεία προς το τέλος της ζωής τους, «μετρώντας» ημέρες ή ώρες. Οι περισσότεροι όχι μόνο έχουμε ακούσει περιγραφές διάφορων περιστατικών, αλλά είχαμε την προσωπική εμπειρία να ακούσουμε οικεία μας πρόσωπα που βρίσκονταν σε αυτή την φάση, να λένε (είτε συνειδητά είτε σε παραλήρημα) ότι βλέπουν αγαπημένα τους πρόσωπα για τα οποία γνωρίζουμε ότι βρίσκονται προ πολλού στην «άλλη πλευρά». Πολλές φορές δε, όσοι είχαμε την ατυχία να παρακολουθήσουμε τον επίλογο της ζωής αγαπημένων μας προσώπων, αρκετές φορές τα είδαμε να κοιτούν στο πουθενά, όχι με «κενό» βλέμμα, αλλά με ένα βλέμμα που πρόδιδε εντυπωσιασμό ή μία ήρεμη έκπληξη, δίνοντας μας την βεβαιότητα πως κάτι έβλεπαν …    

Στην δεύτερη κατηγορία, περιλαμβάνονται εκείνοι των οποίων σταμάτησαν οι ζωτικές λειτουργίες και θεωρήθηκαν νεκροί για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά επανήλθαν στην ζωή, βιώνοντας μία «επιθανάτια» όπως ονομάζεται εμπειρία. Ορισμένοι απ΄ αυτούς δεν είχαν καμία μνήμη του γεγονότος, αλλά πολλοί διατήρησαν την ανάμνηση κάποιου είδους πνευματικής επαφής. Πέρα δε από την προσπάθειά τους να περιγράψουν πρωτόγνωρα χρώματα αλλά και συναισθήματα αγάπης και ευτυχίας, ανέφεραν ότι κατά το σύντομο αυτό πέρασμά τους στην άλλη πλευρά, είδαν οντότητες (αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει, φύλακες, αγγέλους κλπ) περιγράφοντάς τις ο καθένας σύμφωνα με το γνωσιολογικό του «είναι».

Στην τρίτη κατηγορία όπου και θα επικεντρωθούμε, περιλαμβάνονται τα μωρά – μικρά παιδιά που ήρθαν πρόσφατα από έναν άλλο πνευματικό κόσμο, γεγονός που τα κάνει να είναι πιο «ανοιχτά» σε αυτόν απ΄ ότι οι ενήλικες. Τα παιδιά επειδή είναι «καινούρια» στον υλικό τρισδιάστατο κόσμο μας, είναι εξοικειωμένα με «πνεύματα», «αγγέλους», «οδηγούς» και γενικά με τις αόρατες σε εμάς οντότητες και χρειάζονται κάποιον χρόνο μέχρι να «εγκλιματιστούν».

Η γέννηση και ο θάνατος, είναι ουσιαστικά οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, και είναι λογικό οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στα δύο αυτά σημειακά γεγονότα της ζωής τους, να είναι πιο κοντά στον πνευματικό κόσμο, και περισσότερο «συντονισμένοι» με αυτόν.

 

 

Τα μωρά δεν βλέπουν αυτό που βλέπουμε!

Επειδή προσωπικά θεωρώ δεδομένο ότι το θέμα εμπίπτει σε μεγάλο βαθμό στον χώρο του μετα/υπερφυσικού, πριν διεισδύσουμε σ΄ αυτόν, ας δούμε κάποια δεδομένα που θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας στην συνέχεια …

Τα μωρά δεν βλέπουν τον κόσμο όπως τον βλέπουμε εμείς! Με την πάροδο των ετών, ο κόσμος που μας περιβάλλει μας κάνει να βλέπουμε διαφορετικά … Ο εγκέφαλός μας πχ προσθέτει χρώματα σύμφωνα με το τι θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί ... κι΄ αυτό συμβαίνει καθημερινά και καθ΄ όλη την διάρκεια της ημέρας, με τον εγκέφαλο να δημιουργεί συνεχώς μικρές προσαρμογές, που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο ... έναν κόσμο που μας αποκαλύπτεται μόνο όταν κοιτάζουμε οπτικές ψευδαισθήσεις.  Τα μωρά όμως, δεν έχουν αυτό το φίλτρο. Ο εγκέφαλός τους δεν έχει ακόμα προγραμματιστεί να βλέπει με συγκεκριμένο τρόπο τον κόσμο, και κατά συνέπεια, μη έχοντας τις παρεμβάσεις του ρυθμισμένου εγκεφάλου, τον ερμηνεύουν όπως ακριβώς είναι.

Ίσως να ήταν χρήσιμο να παραθέσουμε αποσπασματικά την άποψη της νευροεπιστήμονος και καθηγήτριας οφθαλμολογίας, νευρολογίας και φυσιολογίας του Πανεπιστημίου της Ν. Υόρκης  Susana Marinez Conde, σύμφωνα με την οποία … «Ο εγκέφαλος στην πραγματικότητα κατασκευάζει το μεγαλύτερο μέρος της οπτικής εμπειρίας μας. Ο εγκέφαλος παίρνει ως “δείγμα” μόνο ένα μικροσκοπικό ποσοστό της πραγματικότητας που υπάρχει εκεί έξω. Στη συνέχεια, με βάση αυτές τις ελάχιστες πληροφορίες, συμπληρώνει τα κενά με εκτιμήσεις και υποθέσεις» … «Η πραγματικότητα έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε σπάνια ταιριάζει με τον κόσμο εκεί έξω» … «Ο εγκέφαλος στην πραγματικότητα, κατασκευάζει το μεγαλύτερο μέρος της οπτικής εμπειρίας μας»

Με απλά λόγια, ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί σαν «κάμερα», αλλά σαν ένας εξελιγμένος υπολογιστής. Συγκεντρώνει λίγα στοιχεία που του είναι απαραίτητα, και στη συνέχεια «κατασκευάζει» την εικόνα με βάση αυτό που του φαίνεται λογικό, γνώριμο και οικείο.

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ

Τα περισσότερα παιδιά έχουν την ικανότητα να βλέπουν (και όχι μόνο) πνευματικές οντότητες … θετικές ή αρνητικές … κάθε είδους.  Αυτή η ικανότητα, σε κάποια παιδιά εμφανίζεται μόλις μπορέσουν να εστιάσουν τα μάτια τους, ενώ για τα περισσότερα αναπτύσσεται καθώς μεγαλώνουν. Η χρονική αυτή περίοδος, αν και δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια, διαρκεί συνήθως μέχρι την ηλικία των 4-5 ετών (κατ΄ άλλους μέχρι τα 8), οπότε στη συνέχεια τείνει να σταματήσει και τελικά χάνεται οριστικά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων κατά τις οποίες διατηρείται και κατά την ενήλικη ζωή.

Βέβαια, θεωρείται μάλλον περιττό να αναφερθεί ότι η επικρατούσα κοινωνική αλλά και ιατρική άποψη για τα μεν μωρά που δείχνουν ότι κάτι βλέπουν είναι πως  «τα μωρά … είναι μωρά», για δε τα λίγο μεγαλύτερα παιδιά, ότι τα όσα ισχυρίζονται πως βλέπουν δεν είναι «πραγματικά», αλλά πως πρόκειται απλά για δημιουργήματα της αχαλίνωτης παιδικής φαντασίας.

Έτσι, τα παιδιά από μικρή ηλικία κυριολεκτικά βομβαρδίζονται από τους ενήλικες με κάθε δυνατό τρόπο («νουθεσία», μάλωμα, ειρωνεία κλπ), πως όσα βλέπουν δεν είναι πραγματικά αλλά προέρχονται από την φαντασία τους … και αυτή ακριβώς - σύμφωνα με τους ερευνητές του μεταφυσικού - είναι σε μεγάλο βαθμό η αιτία που η ικανότητα σταματάει, αφού οι παιδικοί εγκέφαλοι τελικά «πείθονται» ότι δεν βλέπουν.

Οι παιδοψυχολόγοι, αναφέρουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών - ασθενών τους, πιστεύουν ότι βλέπουν φαντάσματα. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος για τον οποίο τα παιδιά έχουν έναν πιο βαθύ φόβο για το σκοτάδι, επειδή αισθάνονται τις αόρατες οντότητες που βρίσκονται στον χώρο.  Όσο για τους ενήλικες, επειδή οι περισσότεροι έχουν διακόψει γενικά την «σχέση» τους με το μεταφυσικό, έχουν πάψει να «αισθάνονται», και κατά συνέπεια να φοβούνται.

Η ερευνήτρια Nicole Leader, στην προσπάθειά της να διαπιστώσει εάν τα παιδιά είναι στην πραγματικότητα πιο δεκτικά στα παραφυσικά φαινόμενα από τους ενήλικες, και αν ναι, σε ποια ηλικία κορυφώνεται ή εξασθενεί αυτή η ιδιότητα, παρουσίασε σε μελέτη μελέτη  της διάφορες έρευνες που έχουν γίνει με την βοήθεια γονέων και η οποία καταδεικνύει πως οι περισσότεροι γονείς, πίστευαν ότι τα παιδιά τους ήταν πιο δεκτικά απ΄ ότι οι ίδιοι  και πως τα «συμπτώματα» εμφανίζονταν συνήθως από την ηλικία των 6 μηνών μέχρι αυτή των 4 ετών. Γενικά η μελέτη επιβεβαιώνει όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, αφού σύμφωνα με το πόρισμά της, τα παιδιά φαίνεται να γεννιούνται με την ικανότητα να βλέπουν και να επικοινωνούν με την «άλλη πλευρά», και μάλιστα μερικά απ΄ αυτά (έστω και σπάνια) να διατηρούν αυτήν την ικανότητα και κατά την ενηλικίωσή τους. Τέλος, σύμφωνα πάντα με την ερευνήτρια, η μείωση και τελικά η εξαφάνισή της ικανότητας επικοινωνίας με την «άλλη πλευρά», οφείλεται σε έναν βαθμό στους γονείς, που σταθερά αποθαρρύνουν αυτή την επικοινωνία


Εσείς νομίζετε ότι το παιδί σας βλέπει οντότητες;
 

Σύμφωνα με τους ερευνητές του μεταφυσικού, τα παρακάτω σημάδια συνιστούν ενδείξεις πως πράγματι το παιδί βλέπει …

-  Σας μιλάει για ανθρώπους, ζώα ή όντα γενικά (ανθρωπόμορφα ή μη) στον χώρο του, που εσείς δεν βλέπετε

-  Σας δείχνει κάτι (ή και το περιγράφει) που εσείς δεν βλέπετε

-  Μιλάει μόνο του με … «κανέναν»

-  Γελάει ή και ενθουσιάζεται με κάτι που δεν μπορείτε να δείτε, ακόμα και όταν είναι εντελώς μόνο του

-  Εστιάζει και κοιτάζει επίμονα «στο κενό», προς τον τοίχο ή το ταβάνι, και γενικά σε σημείο στο οποίο φαινομενικά δεν υπάρχει οτιδήποτε για να κινήσει την προσοχή του

-  Δεν μπορείτε να του τραβήξετε την προσοχή από ένα συγκεκριμένο σημείο του δωματίου στο οποίο … δεν υπάρχει τίποτα

-  Δείχνει να «μοιράζεται» το φαγητό του ή τα παιχνίδια του με κάτι που εσείς δεν βλέπετε

-  Στο σπίτι ή σε δημόσιο χώρο, δείχνει ξαφνικά νευρικό, φοβισμένο, ή και κλαίει τρομαγμένο χωρίς προφανή αιτία, συχνά αποστρέφοντας το βλέμμα του από κάπου και κοιτάζοντας κάτω

-  Αφήνει την όποια απασχόλησή του και τρέχει προς το μέρος σας φοβισμένο / τρομαγμένο, χωρίς και πάλι προφανή αιτία ή κίνδυνο

-  Αντιμετωπίζει παρατεταμένα προβλήματα ύπνου κυρίως την νύχτα  (νυχτερινός τρόμος κλπ)

Τέλος, όταν βρίσκεστε μόνοι με το παιδί και εκείνο εμφανίζει κάποιες ενδείξεις, εσείς νιώθετε μια απροσδιόριστη παρουσία … σαν κάτι να σας «παρακολουθεί»

 

Θεωρίες που επιχειρούν να επεξηγήσουν το φαινόμενο

   1.   Σύμφωνα με αυτήν, όλοι γεννιόμαστε με την δυνατότητα σύνδεσης με τον πνευματικό κόσμο … με την «άλλη πλευρά», απλά γιατί δεν έχουμε «εκπαιδευτεί» να αγνοούμε αυτό που ο «ορθολογισμός» της κοινωνίας αλλά και η «επιστήμη» θεωρούν αδύνατα / ανύπαρκτα. Έτσι, τα παιδιά έχοντας αναλλοίωτη ακόμα την έμφυτη «παραφυσική» τους ικανότητα, «βλέπουν» πράγματα που οι ενήλικες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν μπορούν. Μεγαλώνοντας και με την ανάλογη «εκπαίδευση», παύουν να πιστεύουν σε «αφύσικα» πράγματα, με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται και η ικανότητα.

   2.   Η δεύτερη θεωρία, χρησιμοποιώντας «βιολογικά δεδομένα», επεξηγεί ότι οι ενήλικοι μπορούν να δουν στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα από τα 400 μέχρι τα 700nm, αλλά όχι στο υπεριώδες που βρίσκεται κάτω από το ορατό, από 315 – 400nm. Αντίθετα, τα μικρά παιδιά έχουν την δυνατότητα να βλέπουν στα 380nm. Έτσι, ερευνητές του παραφυσικού, θεωρούν ότι αυτή η αυξημένη ικανότητα όρασης, δικαιολογεί την δυνατότητα να βλέπουν «φαντάσματα», αφού θεωρούν ότι αυτά κινούνται στο υπεριώδες και υπέρυθρο φάσμα ώστε να μην είναι ορατά απ΄ τους ανθρώπους.

   3.   Από τη στιγμή που τα μωρά έφυγαν πρόσφατα από τον πνευματικό κόσμο, αυτονόητα είναι πιο συντονισμένα στο να βλέπουν τις πνευματικές οντότητες οι οποίες περιφέρονται αόρατες στον υλικό και τρισδιάστατο κόσμο μας.

 

Ο «ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ»

Το φαινόμενο του «φανταστικού φίλου», είναι χαρακτηριστικό των παιδιών κατά την προσχολική ηλικία.  Συχνά τα παιδιά αναφέρονται με απόλυτη φυσικότητα σε έναν (αόρατο για τους άλλους) φίλο τους, με συγκεκριμένο όνομα και τον οποίον περιγράφουν με λεπτομέρειες, σαν να πρόκειται για πραγματικό πρόσωπο, με συνέπεια οι θορυβημένοι γονείς να  απευθύνονται σε ειδικούς ψυχικής υγείας.

Ο φανταστικός φίλος μπορεί να είναι ένα πρόσωπο της ίδιας ηλικίας με το παιδί, ή μεγαλύτερης, ενώ κάποιες φορές περιγράφεται και σαν ανθρωπόμορφο ζώο. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ζητήθηκε από παιδιά να συγκρίνουν τους πραγματικούς με τους φανταστικούς τους φίλους, συχνά εξέφρασαν την ίδια αγάπη και για τους δύο, αλλά και την προσδοκία ότι η φιλία τους θα διαρκέσει. Ωστόσο σε αρκετές περιπτώσεις  τα παιδιά αναφέρουν ότι με τους «φανταστικούς» τους φίλους έχουν διαφωνίες και συγκρούσεις, ενώ σε ορισμένες ότι αυτοί (οι φίλοι) είναι ανεξέλεγκτοι ή ακόμα και ενοχλητικοί

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, το 65% των παιδιών προσχολικής ηλικίας έχει κατά καιρούς φανταστικούς φίλους τους οποίους επινοούν για διάφορους λόγους, ο συνηθέστερος των οποίων είναι, πως στο φανταστικό αυτό πρόσωπο αναζητούν κάποιο φίλο που να εμπιστεύονται και να μοιράζονται μαζί του εμπειρίες και μυστικά.

Κάποιες φορές οι φανταστικοί φίλοι εμφανίζονται και σε παιδιά της μέσης παιδικής ηλικίας, τα οποία αναφέρονται στις συζητήσεις που κάνουν μαζί τους ή και στις κοινές τους δραστηριότητες. Από την άλλη, οι αντιδράσεις των γονιών όταν μαθαίνουν απ΄ τα παιδιά για τους φίλους τους ποικίλλουν, με άλλους να το δέχονται ψύχραιμα, με άλλους να θυμώνουν και με τους περισσότερους να ανησυχούν.

Από μία σχετική έρευνα στο διαδίκτυο, διαπιστώθηκε ότι οι απόψεις των ειδικών σχετικά με το «προφίλ» αυτών των παιδιών διίστανται.  Η μία πλευρά θεωρεί πως τα παιδιά που έχουν φανταστικούς φίλους παρουσιάζονται με περισσότερες κοινωνικές - γλωσσικές δεξιότητες και χαρακτηρίζονται από περισσότερη δημιουργική σκέψη σε σχέση με τα παιδιά που δεν έχουν, ενώ η άλλη πλευρά διατείνεται ότι τα παιδιά με τους φανταστικούς φίλους, ούτε υστερούν, ούτε  και υπερέχουν των άλλων.  Ωστόσο γενικά, τα παιδιά που έχουν φανταστικούς φίλους, έχουν πια αποστιγματιστεί ως ύποπτα για κάποιου είδους ψυχοπαθολογία, αν και ειδικοί θεωρούν ότι το φαινόμενο (τουλάχιστον κατά περίπτωση) δυνατόν να οφείλεται και σε κάποια ψυχική / συναισθηματική διαταραχή.

Σε κάθε περίπτωση, ο φανταστικός φίλος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους ενήλικες που εμπλέκονται στην ανατροφή του παιδιού με διακριτικότητα και με την πρέπουσα προσοχή. Οι εμπλεκόμενοι (γονείς – παιδαγωγοί) είναι αναγκαίο να δείχνουν σεβασμό στην έκφραση της συγκεκριμένης ανάγκης του παιδιού και σε καμία περίπτωση να μην την διακωμωδούν ή να την απαξιώνουν λέγοντάς του ότι λέει ψέματα. Αντίθετα, χωρίς να υπερβάλλουν, θα πρέπει να παρακολουθούν την έκφραση της φαντασίας του παιδιού, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα που εκπέμπει. 

 

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ή …  ... ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ  ΟΤΑΝ Ο «ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ», ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ;

Η μαμά φέρνει ένα μπολάκι παγωτό στην μικρή.

«Μαμά … έχω μία καινούρια φίλη … και είναι η κολλητή μου»

«Αλήθεια; Μπράβο! Πως την λένε;»

«Σαμάνθα. Και μένει στο σπίτι μας ...»

Πριν προλάβει να καταλάβει καλά καλά τι της είπε η κόρη της και πριν η μικρή πέσει με λαιμαργία στο παγωτό, συμπληρώνει …  «Είναι φίλη μου και έχει πεθάνει. Και οι γονείς της έχουν πεθάνει. Παίζουμε μαζί Μπάρμπι» … 

Ίσως να φαίνεται σαν σενάριο βγαλμένο από κάποια ταινία τρόμου. Όμως … δεν είναι λίγοι οι γονείς που έχουν ακούσει ανάλογα πράγματα απ΄ τα παιδιά τους, που … μάλλον ξεφεύγουν από τους κλασικούς «φανταστικούς φίλους», αν και για να σας προκαταβάλουμε, ούτε κι΄ εδώ συντρέχει συνήθως λόγος ανησυχίας …

 

Η «επιστημονική» - «ορθολογιστική» άποψη

Οι «ειδικοί», είτε γνωρίζουν είτε όχι, πάντα έχουν κάποιες εξηγήσεις των οποίων υπεραμύνονται χωρίς παρέκκλιση, αφού …. είναι «ειδικοί».  Έτσι, όπως είδαμε παραπάνω, κάποιοι «φανταστικοί φίλοι» λειτουργούν σαν απλή έκφραση της πολυπλοκότητας  της παιδικής φαντασίας αλλά και άλλοι σαν δείγματα εκκολαπτόμενων προβλημάτων. Για παράδειγμα, ο «φίλος» μπορεί να αποτελεί ένα εφεύρημα του παιδιού ώστε να τραβήξει το ενδιαφέρον των γύρω του, όταν νιώθει ότι αυτό δεν υπάρχει, ή ότι το παιδί (συνήθως μοναχοπαίδι)  προκειμένου να αντιμετωπίσει την μοναξιά ή την ανία του, καταφεύγει με την δυνατή φαντασία του στην δημιουργία ενός φίλου, όποια μορφή και αν του δώσει … 

Αναμφισβήτητα οι εξηγήσεις των ειδικών είναι λογικές (ή λογικοφανείς κατά περίπτωση) αλλά και ιδιαίτερα «βολικές» ώστε να «κουκουλώνουν» ιδιαίτερες περιπτώσεις.  Αν και δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι ισχύουν στην πλειονότητα των περιπτώσεων, σίγουρα δεν μπορούν να γενικευθούν, αφού κατά την άποψή μας, σε καμία περίπτωση αυτές οι εξηγήσεις δεν καλύπτουν το σύνολο των περιστατικών.  Βέβαια …  δεν περιμένουμε εξαιρέσεις περιστατικών από «ειδικούς», των οποίων η επιστήμη (Ψυχιατρική – Ψυχολογία) δεν δέχεται καν την ύπαρξη ψυχής, ακυρώνοντας έτσι την ίδια την ονομασία της … και φυσικά με την συντριπτική πλειοψηφία των «ειδικών» της, να απορρίπτει εκ προοιμίου οτιδήποτε άπτεται του μετα/παρα/υπερ φυσικού.

 

Η μεταφυσική άποψη

Όπως ήδη προαναφέρθηκε, το παιδί εκτός από την πολύ «δημιουργική» φαντασία του, είναι πολύ πιο «ανοιχτό» από τον ενήλικο στο να βλέπει οντότητες ή και να επικοινωνεί με αυτές με τον οποιονδήποτε τρόπο, είτε πρόκειται για τον «οδηγό» του, είτε για τον «φύλακα – άγγελό του», είτε για οιαδήποτε «θετική» ή «αρνητική» οντότητα. Βέβαια, τόσο ο γονέας όσο και ο «ειδικός», θα αντιμετωπίσουν σχεδόν πάντοτε την απόλυτα πραγματική αλλά αόρατη παρουσία, σαν έναν ακόμα «φανταστικό» φίλο του παιδιού.

Εδώ,  όπως και στην περίπτωση του (πραγματικά) φανταστικού φίλου, δεν εγκυμονείται κάποιος ιδιαίτερος κίνδυνος. ΟΜΩΣ … στην σπάνια περίπτωση που η συναναστροφή του παιδιού με τον «φανταστικό» φίλο δείχνει να του επιφέρει «περίεργες» ή «δυσάρεστες» αλλαγές στην συμπεριφορά και στην προσωπικότητα, τότε εύλογα το θέμα παίρνει άλλη διάσταση και θα πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα!  Όσο για το ποιά είναι τα «συμπτώματα» που τυχόν θα εμφανίσει ένα παιδί μιάς τέτοιας ακραίας περίπτωσης που θα πρέπει να ενεργοποιήσουν τους γονείς, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να απαριθμηθούν [2], αφού θα γίνουν άμεσα αντιληπτά – κατανοητά, τόσο από την συμπεριφορά του παιδιού, όσο και από διάφορα «συνοδά φαινόμενα» στον ευρύτερο χώρο του σπιτιού.

 

 

 

ΜΕΡΟΣ ΙΙ 

 

ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗ ΣΥΝΔΕΣΗ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ «ΑΛΛΗ» ΠΛΕΥΡΑ

 

Βρίσκεσαι στην κουζίνα και η μικρούλα σου παίζει σε άλλο δωμάτιο. Σε κάποια στιγμή εμφανίζεται και σε ρωτάει «Τι έχεις μαμά; Γιατί είσαι στενοχωρημένη;»  Πράγματι σε απασχολεί κάτι, αλλά απορείς γιατί ούτε έχεις πει, ούτε έχεις δείξει κάτι.  «Μια χαρά είμαι» λες χαμογελώντας.  «Όχι μαμά, ξέρω ότι είσαι στενοχωρημένη» …

Εξηγώντας στην κορούλα σου για την φίλη σου που έχει ένα αγοράκι στην ηλικία της, σε διακόπτει και σου λέει με σοβαρότητα … «Εγώ παλιά είχα δύο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι» …

Μήπως και αυτά σου θυμίζουν κάτι;

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ «ΝΙΩΘΟΥΝ» - ΕΧΟΥΝ ΤΗΛΕΠΑΘΗΤΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ

Σύμφωνα με ερευνητές, τα μικρά παιδιά είναι πολύ καλοί δέκτες των συναισθημάτων και των σκέψεων των ανθρώπων του περιβάλλοντός τους. Έτσι, όχι μόνο επηρεάζονται από την θετική ή αρνητική ενέργεια την οποία εκπέμπουν εκείνοι, αλλά και στενοχωριούνται, χαίρονται ή και φοβούνται εναρμονιζόμενα στις αντίστοιχες στενόχωρες, χαρούμενες ή φοβισμένες σκέψεις τους, τις οποίες «διαβάζουν» τηλεπαθητικά  … Αυτοί δε οι ευαίσθητοι αισθητήρες που διαθέτουν, συχνά  και παρά την έλλειψη πονηριάς και δυσπιστίας, τα διαβεβαιώνουν ότι ο ενήλικος που βρίσκεται απέναντί τους τα αγαπάει ή όχι, ότι τους λέει την αλήθεια ή ψέματα, έστω και αν δεν προσπαθούν να το εκφράσουν … και αν βέβαια έχουν αρχίσει να μιλούν.

Δύσπεπτο; Ίσως! Παρατηρήστε όμως την συμπεριφορά του παιδιού σας όταν κάτι σας απασχολεί και το σκέφτεστε έντονα, ή όταν είστε ιδιαίτερα φορτισμένοι θετικά ή αρνητικά.  Προχωρήστε και παραπέρα και πειραματιστείτε!  Προσπαθήστε να δοκιμάσετε την «μαντική» ικανότητα του παιδιού σας (ουσιαστικά την ικανότητα τηλεπάθειας) με την χρήση πχ απλών εικόνων ή τραπουλόχαρτων ρωτώντας τα τι δείχνουν, αφού προηγουμένως εσείς έχετε επικεντρωθεί σε αυτά και έχετε προσπαθήσει να βγάλετε οτιδήποτε άλλο απ΄ την σκέψη σας. Είναι δεδομένο ότι πολλοί/ες θα μείνετε άφωνοι από το ποσοστό επιτυχίας … αν και είναι σχεδόν σίγουρο ότι με την εκπαίδευση που έχουμε πάρει από μικρή ηλικία, μετά από λίγο θα το θεωρήσουμε σαν «τυχαίο γεγονός» και θα το αγνοήσουμε

(ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  Το άρθρο σε κανένα σημείο του, δεν αναφέρεται ούτε στα «Παιδιά Indigo», ούτε και στα «Παιδιά του ΄83», που είναι δύο τελείως διαφορετικά κεφάλαια ιδιαίτερης σημασίας)

 

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ «ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ»

Είναι αρκετά τα καταγεγραμμένα (και πολύ περισσότερα τα μη καταγεγραμμένα) περιστατικά, κατά τα οποία μικρά παιδιά έδειξαν ότι διατηρούν μνήμες από την ύπαρξή τους πριν από την γέννησή τους, άλλα μιλώντας για κάποτε που ήταν μεγάλοι σε διαφορετικούς τόπους, σπίτια και εποχές, που είχαν διαφορετικούς γονείς, που είχαν τα δικά τους παιδιά, άλλα που έχουν μνήμη θανάτου ή άλλα που αναφέρουν (πάντα με απλοϊκές παιδικές περιγραφές), την διαδικασία με την οποία «κατέβηκαν» σ΄ αυτόν τον κόσμο .

Οι μνήμες που ανάγονταν σε προηγούμενες ζωές, επαληθεύτηκαν (όπου αυτό ήταν εφικτό) από τους γονείς ή άλλους ενδιαφερόμενους μετά από σχετική έρευνα γύρω απ΄ τα ονόματα, γεγονότα, τοποθεσίες και περιγραφές τις οποίες ανέφεραν τα παιδιά και τις οποίες ήταν φύσει αδύνατον να γνώριζαν.

Από την άλλη, οι μνήμες που ανάγονταν στο χρονικό διάστημα λίγο πριν την γέννησή τους, αν και δίνουν κάποιες ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον πνευματικό κόσμο, αυτονόητα δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθούν. 

Πάντως αν και υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να αναφερθούν σχετικά και τα οποία μπορείτε να βρείτε κατά κόρον είτε στο διαδίκτυο, είτε στην σχετική βιβλιογραφία, θα αποφύγουμε να επεκταθούμε, μη θέλοντας να έρθουμε σε «μετωπική» σύγκρουση, ή και σε σύμπνοια με πεποιθήσεις θρησκευτικού χαρακτήρα, αφήνοντάς το επί μέρους αυτό θέμα, στην προσωπική έρευνα του καθενός …

 

 

Η «ψυχικός» και συγγραφέας Corina Collins

… μεταξύ άλλων,  δίνει πέντε ενδείξεις που δείχνουν ότι πιθανότατα το παιδί συνδέεται – επικοινωνεί με τον πνευματικό κόσμο και τις οποίες καλό θα είναι να έχει  υπόψη του ο κάθε γονιός …  

 

-   Δεν μιλάει     

To παιδί εστιάζει το βλέμμα του, δείχνει, χτυπάει τα πόδια του, κλαίει … κάνει τα πάντα για να επικοινωνήσει, εκτός απ΄ το να μιλάει. «Τι θέλεις;» ρωτάτε κι΄ εκείνο σας κοιτάζει στα μάτια θέλοντας να καταλάβετε … Αυτή είναι μία «τυπική» συμπεριφορά, γιατί δεν καταλαβαίνουν ποιος είναι ο λόγος να μιλήσουν … «γιατί δεν διαβάζεις το μυαλό μου;» αναρωτιούνται. Στον κόσμο απ΄ τον οποίο ήρθε πρόσφατα, όλοι επικοινωνούσαν τηλεπαθητικά και απογοητεύονται που δεν μπορούν σ΄ αυτόν τον νέο κόσμο να γίνουν κατανοητά στους άλλους. Δύο τέτοια παιδιά, μπορούν να παίζουν για ώρες μαζί χωρίς να ανταλλάξουν λέξη

-   Αντιδρά έντονα στον πόνο και στον θάνατο

Το παιδί αντιδρά σε θέματα πόνου και θανάτου, με τρόπο που δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί «φυσιολογικός» για την ηλικία του.  Όταν βλέπει άρρωστο η νεκρό ζώο, κλαίει με απελπισία, ή παραμένει για πολύ ώρα σιωπηλό. Αν πάλι κάποιος είναι άρρωστος, ανησυχεί υπερβολικά. Αυτό οφείλεται στο ότι συνεχίζουν να έχουν στενή σχέση με τον πνευματικό κόσμο απ΄ τον οποίο ήρθαν, όπου δεν υπάρχει πόνος ή θάνατος … κι αυτός ο τρισδιάστατος κόσμος στον οποίο βρέθηκαν, συγκριτικά τους φαίνεται ιδιαίτερα σκληρός.

-   Αντιδρά έντονα στην ομορφιά

Κατ΄ αναλογία με τα προηγούμενα, θα ενθουσιαστεί με οτιδήποτε όμορφο σε αυτόν τον κόσμο. Η απόκτηση ενός κατοικίδιου, θα μεταμορφώσει την ζωή τους. Ακόμα και η ομορφιά ενός αγάλματος, ενός λουλουδιού ή μιάς πεταλούδας, μπορούν να τα καθηλώσουν για ώρα

-   Έχει «φανταστικούς φίλους»

Οι φανταστικοί φίλοι του παιδιού, είναι ένα φαινόμενο που δεν έχει ερευνηθεί ιδιαίτερα και φυσικά πολλοί γονείς θεωρούν ότι πρόκειται καθαρά για αποκύημα της παιδικής του φαντασίας (και το ίδιο «μήκος κύματος» με τους «ειδικούς» όπως προαναφέρθηκε). Το παιδί συνήθως δεν μιλάει ανοιχτά με τους «φίλους» του ώστε να γίνει αντιληπτό. Συχνά, χρησιμοποιούν ένα φυσικό αντικείμενο σαν «πύλη», όπως πχ ένα παιχνίδι ή ένα κατοικίδιο και  μπορούν να περάσουν ώρες κοιτώντας το ή παίζοντας με αυτό, επικοινωνώντας με το μυαλό τους. Αυτό που κάνουν, είναι ουσιαστικά να «συνομιλούν» με τους φίλους τους που άφησαν πίσω στον κόσμο του πνεύματος ή με τον «φύλακα άγγελο» - «οδηγό» τους 

-   Έχει μνήμες από την εποχή πριν την γέννησή του

Κάτι τέτοιο αυτονόητα δεν συμβαίνει γενικά, αλλά αρκετά παιδιά δείχνουν να διατηρούν μνήμες είτε από τον κόσμο του πνεύματος, είτε προσώπων και καταστάσεων από προηγούμενη ζωή τους

… και συμβουλεύει …

Αν έχετε ένα τέτοιο παιδί, ζήστε την «προέκταση» του πνευματικού κόσμου στο υλικό τρισδιάστατο επίπεδο. Να είστε ευγενικοί μαζί του και αφήστε το να αναπτυχθεί με τον δικό του ρυθμό. Είναι μία καλή ιδέα το να κρατήσετε ένα ημερολόγιο στο οποίο να σημειώνετε ότι ενδιαφέρον ή «παράξενο» λέει. Ίσως βέβαια να μην έχει κάποια σημασία εκείνη την ώρα, αλλά μπορεί να αποκτήσει μεγάλη στο μέλλον. Το παιδί είναι ένας δίαυλος για τον πνευματικό κόσμο, αν και συνήθως χάνει αυτή την σύνδεση μεγαλώνοντας

 

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΟΝΙΟΣ;

Αν το παιδί σας αρχίσει να σας λέει για «περίεργα» πράγματα που βλέπει, ακούει ή νιώθει,  μην φοβηθείτε, μην το κοροϊδέψετε και μην το απαξιώσετε λέγοντάς του ψυχρά ή και θυμωμένα ότι όλα είναι της φαντασίας του, γιατί έτσι δεν το βοηθάτε.  Αντί γι΄ αυτά, ζητήστε του ήρεμα και δείχνοντας ειλικρινές ενδιαφέρον να σας περιγράψει τι ακριβώς βλέπει και ακούει … έχοντας πάντα υπόψη σας ότι όσο πιο αναστατωμένοι και δύσπιστοι φαίνεστε, τόσο λιγότερο το παιδί σας θα θέλει να μοιραστεί μαζί σας αυτά που βλέπει

Εάν φοβάται το σκοτάδι ή λέει ότι υπάρχει κάποιος στο δωμάτιό του ή ένα τέρας στην ντουλάπα του, μην θορυβηθείτε αλλά και μην το αγνοήσετε. Αν θέλει φως, μην του το κλείσετε για να «σκληραγωγηθεί». Αν θέλει παρέα μέχρι να το πάρει ο ύπνος, θυμηθείτε πόσο δυσάρεστο είναι το συναίσθημα του φόβου σ΄ ένα παιδί που νιώθει απροστάτευτο, κάντε υπομονή και μείνετε μαζί του μέχρι να κοιμηθεί. 

Σε ότι σχετικό σας πει, μη γελάσετε μαζί του και κυρίως – και το επαναλαμβάνουμε για μία ακόμα φορά - μην του πείτε ότι λέει ανοησίες για ανύπαρκτα πράγματα. Δεν είναι σε θέση να σας απαντήσει όπως θα το έκανε ένας ενήλικας ο οποίος βλέπει κάτι που του προκαλεί φόβο και οι γύρω του δεν τον πιστεύουν αντιμετωπίζοντάς τον σαν ηλίθιο. Το παιδί σας μπορεί να βλέπει και να ακούει πράγματα που εσείς και … οι «ειδικοί» δεν μπορείτε. Και οποιαδήποτε «νουθεσία» … μάλλον δύσκολα θα κάνει το παιδί να μη βλέπει και να μην ακούει ...

 

 

 «ΠΑΙΔΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ»

Κλείνοντας, αν και φαινομενικά άσχετα με το θέμα του άρθρου, δεν θα μπορούσε να μη γίνει έστω και μία σύντομη αναφορά σε παιδιά που γεννιούνται ανά τον πλανήτη «έτοιμα» - προικισμένα με ιδιαίτερες ικανότητες - για να φέρουν σε πέρας την όποια αποστολή για την οποία ενσαρκώθηκαν στο γήινο επίπεδο (πράγμα απόλυτα αντιληπτό σε εμάς, αλλά περιέργως ακατανόητο στους «επιστήμονες»).  Έτσι έχουμε δει 5χρονα να μιλούν πολλές ξένες γλώσσες, παιδιά μικρότερα των δύο ετών να μιλούν ακατανόητα κάποια ξένη γλώσσα που δεν είναι η μητρική τους, παιδιά με ισχυρές τηλεπαθητικές και «μαντικές» ικανότητες, παιδιά με ικανότητες που ξεπερνούν κατά πολύ την έννοια του «ταλέντου» αγγίζοντας το υπερφυσικό στην μουσική, στις πολεμικές τέχνες, στην ζωγραφική, στην χειρουργική κλπ κλπ  Ωστόσο, είναι ανούσιο να επεκταθούμε, γιατί αφενός μεν θα χρειαζόμασταν ένα πολυσέλιδο σύγγραμμα για να τα περιλάβουμε και αφετέρου γιατί απομακρυνόμαστε από το θέμα του άρθρου.  

 

 

 ΣΧΟΛΙΑ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Όσοι δεν απορρίπτουν κάτι  (απλά γιατί δεν το γνωρίζουν, ή γιατί το θεωρούν εξωπραγματικό) και ερευνούν, ξέρουν καλά ότι τα μικρά παιδιά έχουν επαφή με το «μεταφυσικό» … και μάλιστα πολύ μεγαλύτερη απ΄ ότι οι ενήλικες

Έτσι, προσωπικά έχω την απόλυτη βεβαιότητα, ότι τα παιδιά από μερικών μηνών και μέχρι (συνήθως) την ηλικία των 4-5 ετών, έχουν συχνά «ξεκλείδωτες» αισθήσεις και μνήμες … γεγονός που τους προσδίδει κάποιες ιδιότητες, όπως το να βλέπουν πράγματα που οι ενήλικες (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν βλέπουμε, να αντιλαμβάνονται τηλεπαθητικά τι σκέφτονται / νιώθουν οι γονείς ή οι γύρω τους, ακόμα και (σε πιο σπάνιες περιπτώσεις) να έχουν μνήμες που να ανάγονται σε εποχή πριν την γέννησή τους. Αυτές τις ιδιότητες δεν είναι δυνατόν να τις συγκεκριμενοποιήσουμε, αφού δεν τις εκδηλώνουν όλα τα παιδιά, αλλά και όσα τις εμφανίζουν, δεν τις παρουσιάζουν ούτε στον ίδιο βαθμό, ούτε και με την ίδια διάρκεια … Το θλιβερό όμως με αυτές, είναι πως όχι μόνο οι περισσότεροι γονείς, αλλά και οι περισσότεροι «ειδικοί», τις αποδίδουν συνήθως σε αίτια που απέχουν πολύ απ΄ την πραγματικότητα.  Όσοι/ες ανακαλέσουμε στην μνήμη μας τα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών μας, σίγουρα θα θυμηθούμε πολλά «παράξενα» περιστατικά, στα οποία δεν είχαμε δώσει σημασία …  Ωστόσο, όσοι/ες έχετε παιδί σε αυτή την τρυφερή ηλικία (και έχουν αρχίσει να μιλούν), κάντε του άλλοτε «ανέμελα» και άλλοτε με ενδιαφέρον (προσποιητό ή μη) διάφορες ερωτήσεις σχετικά με όσα λένε ότι βλέπουν, με όσα φαίνεται να αντιλαμβάνονται, ή ακόμα και με όσα τυχόν δείχνουν να «θυμούνται» (όπως πχ  Που ήσουν πριν γεννηθείς; Πως ήρθες εδώ; Από που με ξέρεις; Με θυμάσαι από τότε που δεν ήμουν μαμά σου;) … και ίσως οι απαντήσεις τους να σας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό …

Κάποιοι σίγουρα θεώρησαν το άρθρο εξωπραγματικό και θα χαμογέλασαν αρκετές φορές ειρωνικά … κάποιοι άλλοι πάλι, ίσως να το θεώρησαν εκφοβιστικό. Λόγω των όσων είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, αγνοούμε τους πρώτους, ανταποδίδοντας τους απλά το χαμόγελο. Σε όσους όμως πιθανώς «αναστατώθηκαν», τους καθησυχάζουμε με απόλυτη επίγνωση. Κατ΄ αρχάς τα όσα τυχόν βιώνουν με τα παιδιά τους, σχετικά εύκολα μπορούν να σταματήσουν, αν και ούτως ή άλλως πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, θα σταματήσουν να συμβαίνουν όταν το παιδί μεγαλώσει …

Έτσι, εάν κάποια μέρα το παιδί σας ρωτήσει όλο αθωότητα, όπως με ρώτησε κάποτε η μικρή μου κόρη … «Μπαμπά … τι έχουν πάθει σήμερα όλα τα παιχνίδια;», όπως ξαναείπαμε, μη φοβηθείτε, μη θυμώσετε, μην το κοροϊδέψετε … και κυρίως, μην αρχίσετε να ψάχνετε πανικόβλητοι για παιδοψυχολόγο. Βρείτε τα λόγια να το ηρεμήσετε … μην του δείξετε ότι το αντιμετωπίζετε σαν ηλίθιο και βέβαια καλό θα είναι να μη φανείτε κι΄ εσείς ηλίθιος στα δικά του μάτια ... γιατί είναι δύσκολο να πείσεις ένα παιδί όταν βλέπει κάτι, ότι … δεν το βλέπει … και στο κάτω κάτω, εάν εσείς δεν βλέπετε κάτι, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα και ότι δεν υπάρχει

Να θυμάστε, ότι πέρα από κάποιο φόβο που πιθανώς να δημιουργείται στα παιδιά, «αυτά» που τον προκαλούν, αν ήθελαν ή αν μπορούσαν να κάνουν κάποιο μεγαλύτερο κακό, θα το είχαν ήδη κάνει ... Εάν παρ΄ όλα αυτά θεωρείτε ότι υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα φόβου και θέλετε να το αντιμετωπίσετε, να θυμάστε ότι … όταν έχετε ένα πρόβλημα με τα υδραυλικά, δεν απευθύνεστε σε ηλεκτρολόγο …

Κλείνουμε με το αυτονόητο … Όταν ο φόβος ενός παιδιού δείχνει ακατανόητος και βέβαια δεν προέρχεται από κάποια βιώματα, η κοινωνικές συνθήκες (πράγμα που συνήθως είναι διακριτό με την κοινή λογική), αλλά από κάτι «αόρατο», από κάτι «αλλοδιαστατικό», ο γονέας προφανώς δεν έχει την δυνατότητα να προστατεύσει το παιδί του απομακρύνοντας τον «εισβολέα», Έτσι, επειδή αυτονόητα δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί κάτι «άυλο» με υλικά μέσα, θα πρέπει να προσφύγει κάπου αλλού αναζητώντας βοήθεια … σε «κάτι» επίσης «αόρατο» και «αλλοδιαστατικό» … σε «κάτι» που θα είναι «δυνατότερο» από τον δημιουργό του φόβου και φυσικά με αντίθετο «πρόσημο» ... και να είναι σίγουρος ο κάθε αναγνώστης/τρια, ότι αυτό το «κάτι», ανταποκρίνεται ΠΑΝΤΑ στην «αίτηση» για βοήθεια …

 

Ι.Π

 

 

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ  ΟΠΤΙΚΟ – ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Αν και το διαδίκτυο βρίθει από videos με σχετικά περιστατικά και πρωταγωνιστές παιδάκια διαφόρων ηλικιών, παραθέτουμε ενδεικτικά ορισμένα απ΄ αυτά …

 

-   Κοριτσάκι βλέπει …  (Διάρκεια 02:28)  

 

 

-   Αγοράκι βλέπει …  (Διάρκεια 0:54)  

 

 

-   Αγοράκι βλέπει και «συνομιλεί» ενώ παίζει  (Διάρκεια 01:20)     https://www.youtube.com/watch?v=SNph2tEEcsU

 

 

 

-    Μικρό κοριτσάκι βλέπει … (στο 0:40 πιθανώς να υπάρχει κάποια Η/Μ παρεμβολή)  (Διάρκεια 1:41)  

 

 

 

-    Ένα κάπως «ενοχλητικό» video που ίσως κάποιοι θα πρέπει να αποφύγουν. Στο περιστατικό, δύο κοριτσάκια τρώνε το βραδινό τους. Κάποια «παρουσία» αρχίζει να «ενοχλεί», μέχρι που η ενόχληση γίνεται τρόμος   (Διάρκεια 1:52) 

 

 

-    Από κάμερα παρακολούθησης, νήπιο σε παιδική κούνια πιθανότατα κάτω από «επιρροή» … (Διάρκεια  0:52)  

 

 

-   Μαύρο κοριτσάκι αντιλαμβάνεται έκπληκτο φωτεινή σφαίρα (orb) που περνάει από μπροστά του  (Διάρκεια 0:32)  

 

 

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ – ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

[1]   Υπάρχει και μία τέταρτη κατηγορία ανθρώπων που αποκαλούνται «διάμεσα» (medium) η οποία παρακάμπτεται λόγω ιδιαιτερότητας και η οποία θα αποτελέσει θέμα ειδικού άρθρου.

[2]   Για μία ακραία τέτοια περίπτωση, αν και το θέμα είναι πολύ μεγάλο, μπορείτε σαν μία πρώτη ενημέρωση να διαβάσετε σχετικά   ΕΔΩ

 

 

ΠΗΓΕΣ

thehorrormoviesblog.com                 

awakengr.com

sofeminine.co.uk      

psychickarina.com            

tovima.gr       

hauntingdarkness.com

hauntedattractiononline.com

ir.lib.uth.gr

psychologynow.gr

imommy.gr

 

ΠΗΓΕΣ ΕΙΚΟΝΩΝ ΑΡΘΡΟΥ

Εικόνα 1

Εικόνα 3

Εικόνα 4α , Εικόνα 4β , Εικόνα 4γ

Εικόνα 5  

Εικόνα 6α , Εικόνα 6β

Εικόνα 7

Εικόνα 8α , Εικόνα 8β

Εικόνα 9

Εικόνα 10α , Εικόνα 10β

Εικόνα 11

Εικόνα 12

Search