Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΑΝΕΣΤΗ … (ΜΙΑ «ΑΙΡΕΤΙΚΗ» ΑΠΟΨΗ)


 
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Το άρθρο αποτελεί ηθική υποχρέωση προς κάποιο φίλο που δεν είναι πια μαζί μας, αλλά και προς Αυτόν με τον οποίο βρίσκεται τώρα μαζί …
Δεν θα υπάρξει καμία προσπάθεια να τεκμηριωθεί ... εξάλλου πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Μία τέτοια προσπάθεια θα σήμαινε την καταγραφή δεκάδων σελίδων αλλά και προσωπικών βιωμάτων, πράγμα που είναι εύκολα αντιληπτό ότι είναι θεωρητικά και πρακτικά αδύνατο  

Υπάρχουν πράγματα που από τη φύση τους είναι δύσκολο να αποδειχθούν ... πόσο μάλλον όταν βασικές αποδείξεις έχουν κρυφτεί επιμελώς επί αιώνες. Παράλληλα όμως, υπάρχουν «κύκλοι», «ελίτ», «ιερατεία», «αδελφότητες» (συνεπικουρούμενα από πλήθος αγνών αλλά παραπλανημένων  «πιστών» ή «απίστων»), που όχι μόνο έχουν μεριμνήσει αριστοτεχνικά να διαστρεβλώσουν και να διασύρουν, αλλά και να «ακυρώσουν» τον οιονδήποτε έρχεται σε αντίθεση με την «αλήθεια» τους, χαρακτηρίζοντάς τον «γραφικό», «θρησκόληπτο», «Εβραιοχριστιανό» ή «αιρετικό» κατά περίπτωση.
Στην παρούσα φάση, δεν θα επεκταθούμε στην πραγματική ιστορία (κατά την άποψή μας) του Ιησού – Χριστού, κρίνοντας σκόπιμο ότι θα πρέπει να αποτελέσει θέμα ειδικού άρθρου της «apokalypsis», παρά θα εστιάσουμε σε δύο μόνο σημεία λόγω των ημερών.


ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ

Οι περισσότεροι θεωρούμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα σώμα που έχει μια ψυχή. Λάθος! Ο άνθρωπος είναι μία ψυχή που έχει ένα σώμα! Είναι μία οντότητα στην οποία προκειμένου να βιώσει ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα στο γήινο επίπεδο, στο «επίπεδο του ύδατος», του παραχωρήθηκε ένα υλικό σώμα, ένα φθαρτό βιοχημικό σύστημα, το οποίο και εγκαταλείπει όταν κλείσει ο κύκλος του.
Ακριβώς το ίδιο συνέβη με τον Ιησού. Ένα βιοχημικό σώμα με οστά, σάρκα και αίμα, με όργανα που λειτουργούσαν με παρόμοιο τρόπο με τον δικά μας, «φιλοξενούσε» (όχι σε όλη την διάρκεια της ζωής του και ούτε συνεχώς) μία Ανώτερη οντότητα. Γι΄ αυτήν την Οντότητα ουσιαστικοποιήθηκε το επίθετο και του δόθηκε το όνομα «Χριστός», προκειμένου «να κλίνει παν γόνυ επουρανίων, επιγείων και καταχθονίων δυνάμεων» …
Ο Ιησούς ήταν ο υλικός φορέας … ήταν ο ξενιστής του Χριστού … δηλαδή της Οντότητας της «εκπορευομένης εκ του Πατρός», η οποία ειρήσθω εν παρόδω, δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον Γιαχβέ, με τον οποίον πολλοί είτε σκόπιμα είτε λόγω αγνοίας επιχειρούν να συσχετίσουν ... ενώ για την ακρίβεια, ήταν ακριβώς το αντίθετο αυτού.
Το Μεγάλο Σάββατο κατά παράδοση, λόγω της Ανάστασης οι πιστοί ανταλλάσσουν ευχές, μεταξύ των οποίων αναφέρουν … «Χριστός Ανέστη» … Και εδώ βρίσκεται η ένστασή μας. Απόλυτα αντιληπτό μεν το τι εννοείται με την φράση, αλλά … ο Χριστός σαν πνευματική Οντότητα δεν ήταν δυνατόν να πεθάνει. Πέθανε και αναστήθηκε «κατά τας γραφάς» ο φορέας του … το σώμα που τον «έντυνε» … το υλικό και φθαρτό του σώμα.  Κατά συνέπεια, δεν αναστήθηκε ο Χριστός, αλλά ο Ιησούς!
Έτσι με την περιορισμένη «φωνή» μας, μέσα από την μικρή ιστοσελίδα μας λέμε … «Ιησούς Ανέστη» …
 
Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ.  ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΙΣΤΗΣ ή «VOODOO»;

(Και πάλι με την ευκαιρία των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας)

Είναι γνωστό ότι σύμβολο των Χριστιανών αποτελεί ο σταυρός, τον οποίο άλλοτε συναντούμε «σκέτο» και άλλοτε φέροντα τον Εσταυρωμένο Ιησού … και εδώ έρχεται η δεύτερη ένστασή μας.
Σαφώς ο σταυρός με τον Εσταυρωμένο αναπαριστά τα πάθη Του, αλλά … ας μην είμαστε «αφελείς». Η εικόνα του Εσταυρωμένου στέλνει πολυεπίπεδα υποσυνείδητα μηνυματα …
Ο Ιησούς μαρτύρησε μεν στον σταυρό σε κάποια χρονική στιγμή προ 20 αιώνων, αλλά προφανώς σήμερα δεν βρίσκεται εκεί όπως διαμηνύει η εικόνα του στο ασυνείδητο των απλοϊκών πιστών. Το σύμβολο του σταυρού με τον Εσταυρωμένο που συνεχίζουν να κρεμούν σε «αναπαράσταση», «ψιθυρίζει» στο αυτί των ανθρώπων … «Είδες τι ωραία που κρέμεται ο Θεός σου;»  «Ούτε Αυτός δεν μας ξέφυγε … εσύ θα μας ξεφύγεις;»   Επιτέλους ο αιώνιος Εσταυρωμένος πρέπει να αποκαθηλωθεί. Ίσως (κι΄ αυτό υπό συζήτηση) η μόνη «επιτρεπόμενη» ώρα για την εμφάνιση αυτού του συμβόλου, να είναι στην λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης …  Ο Εσταυρωμένος επάνω στον σταυρό 20 αιώνες μετά την πραγματική του σταύρωση και αποκαθήλωση, είναι απλά … voodoo!       
 

Όσο για τον σταυρό, αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα ισχυρό προστατευτικό σύμβολο, για την δύναμη του οποίου θεωρούμε ανούσιο να προσπαθήσουμε να πείσουμε τον οιονδήποτε, και το οποίο ουσιαστικά «επανέφερε» ο Ιησούς, αφού προϋπήρχε Αυτού, σαν ηλιακός σταυρός του Διός … και πραγματικά δεν θα είχε κανένα νόημα να εστιάσουμε και να ασχοληθούμε με την διαφορά του ισοσκελούς από τον «Χριστιανικό» ...



ΣΧΟΛΙΟ ΣΥΝΤΑΚΤΗ
Αν και δεν αποτελεί θέμα αυτού του άρθρου, προσωπικά θεωρώ ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του Χριστού είναι υπό κάποια έννοια ο ίδιος ο Χριστιανισμός … εννοώντας τους «γνωστούς – άγνωστους» που ίδρυσαν μία θρησκεία την οποία ουδέποτε επιδίωξε ο Ιησούς, μια θρησκεία στα μέτρα τους καπηλευόμενοι το Όνομα και τον Λόγο Του, καθώς και τα ανά τους αιώνες ιερατεία τους, τα οποία υπάκουαν και υπακούουν πειθήνια, εν γνώσει ή εν αγνοία τους …
Κλείνοντας, υπενθυμίζω ότι το άρθρο δεν αποσκοπεί στο να πείσει κανέναν και για τίποτα … απλά αποτελεί επιτακτική ηθική υποχρέωσή μου προς κάποιους
 
Ι.Π

Search