ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΘΛΗΤΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΙΣΤΟΡΙΑ

Στις δεκαετίες της ζωής μου, έχω παρακολουθήσει αρκετούς Ολυμπιακούς Αγώνες και μέσα απ΄αυτούς, θαύμασα πολλές φορές υπερπροσπάθειες αθλητών που σημείωναν υπεράνθρωπα ρεκόρς ... Σήμερα θυμάμαι πολύ λίγους απ΄αυτούς και ελάχιστων τα ονόματα. Μία όμως Ελβετίδα αθλήτρια και η τιτάνια προσπάθειά της πριν 35 περίπου χρόνια, χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου … όπως και όσων την είδαν εκείνη τη μέρα …

5 Αυγούστου 1984.  Ολυμπιακοί αγώνες στο Los Angeles και βρισκόμαστε λίγο πριν τη ολοκλήρωση του πρώτου γυναικείου Μαραθωνίου γυναικών στην ιστορία των Ολυμπιακών που πραγματοποιείται σε θερμοκρασία 32° C.
Είκοσι λεπτά μετά τον τερματισμό της νικήτριας, της Αμερικανίδας Joan Benoit, εισέρχεται στο στάδιο η Ελβετίδα Gabriella Andersen - Schiess.
Η 39χρονη αθλήτρια μπαίνει στο στάδιο εμφανώς καταπονημένη και αφυδατωμένη, δείχνοντας ότι μετά βίας στέκεται στα πόδια της, ενώ της απομένει μέχρι τον τερματισμό ο γύρος του σταδίου. Τρεκλίζει, αλλά είναι αποφασισμένη να μην εγκαταλείψει. Έχει σταματήσει να τρέχει … ουσιαστικά και να περπατά ... απλά παραπατά. Οι μύες των ποδιών και των χεριών της δείχνουν να είναι σχεδόν εκτός ελέγχου, ενώ οι συσπάσεις στο  πρόσωπο και το «άδειο» βλέμμα της, δείχνουν καθαρά την κατάστασή της …
Η θερμοκρασία της πλησιάζει τους 40°. Κριτές και γιατροί σπεύδουν στο πλευρό της, αλλά η αθλήτρια τους διώχνει με νοήματα. Την χωρίζουν από την «λύτρωση» τα τελευταία 400 μέτρα, για τα οποία καταβάλλει μία εξοντωτική προσπάθεια που διαρκεί 5΄ 44΄΄    
Οι θεατές παρακολουθούν τον αγώνα της όρθιοι στις εξέδρες, άλλοι αποσβολωμένοι και άλλοι χειροκροτώντας έξαλλα.
Η Andersen ολοκληρώνει τα 42 χιλιόμετρα σε χρόνο 2ω 48΄ 42΄΄, περνάει την γραμμή του τερματισμού και καταρρέει στα χέρια του ιατρικού προσωπικού που την περιμένει …  Κατετάγη 37η σε σύνολο 50 δρομέων, αλλά αποθεώνεται όχι μόνο από τους χιλιάδες θεατές του σταδίου, αλλά και από τα εκατομμύρια τηλεθεατών ανά τον πλανήτη …
 
Το video με τον συγκλονιστικό τερματισμό της Andersen …

 

Η Andersen, 73 χρονών σήμερα,  σε σχετική συνέντευξή της ομολόγησε τότε ότι … «Ένιωσα ένοχη για τη συμπόνια, τη στήριξη, την όλη προβολή που την άξιζαν περισσότερο, θεωρώ, οι αθλήτριες που πήγαν καλύτερα από εμένα», ενώ σε σχετικά πρόσφατα είπε διηγούμενη  … «Ευχόμουν να είχα λίγο νερό να ρίξω στο κεφάλι μου ή να πιώ. Μόλις έφτασα στο τούνελ του σταδίου, ένιωσα ανακούφιση, γιατί είχε σκιά και δροσιά. Όταν πέρασα στο ταρτάν του γηπέδου, χτυπήθηκα από το φως του ηλίου. Με εξέπληξε, όμως, ο θόρυβος που έκανε ο κόσμος. Με χειροκροτούσαν, με αποθέωναν πολύ δυνατά. Τότε, ήρθε από δίπλα μου το ιατρικό προσωπικό να με βοηθήσει. Αν γινόταν αυτό, δεν θα είχα δικαίωμα να τερματίσω την κούρσα. Κοιτούσα μπροστά, είχα άλλα 400 μέτρα για το τέλος. Αν το μυαλό σου είναι ισχυρό, μπορείς να ξεπεράσεις πολλά εμπόδια. Ήταν εξαιρετικά επίπονο για το σώμα μου αυτό που ζούσα, όμως είχα οριοθετήσει στη σκέψη μου τι θα κάνω. Δεν ήθελα να παραιτηθώ».

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ  Μέχρι τους Ολυμπιακούς αγώνες στο Los Angeles, οποιαδήποτε ιατρική βοήθεια κατά την διάρκεια του αγώνα, σήμαινε αυτόματα και τον αποκλεισμό του αθλητή / αθλήτριας. Μετά όμως τον Μαραθώνιο της Anderson, υπήρξε κατακραυγή που εξανάγκασε την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να αλλάξει τους κανόνες του Μαραθωνίου. Έτσι, από τότε σύμφωνα με τον νέο κανονισμό, επιτρέπεται να δεχθεί ένας αθλητής ιατρική βοήθεια στη διάρκεια του αγώνα χωρίς αυτή να συνεπάγεται τον αποκλεισμό του. Η νέα δε αυτή διάταξη, ονομάσθηκε «Κανονισμός Andersen - Schiess»

Ι.Π

 

Search